Na de tsunami...

Eerst en vooral bedankt aan iedereen die een berichtje heeft achtergelaten in m'n blog, leuk om te lezen dat alles goed gaat met iedereen en dat jullie mij nog niet vergeten zijn! ;-)

Over de tsunami, ik weet niet aan wie ik al wat heb verteld en wat ik al in m'n blog heb geschreven, dus als ik in herhaling val, sorry.

Hier in Phuket zie je aan het strand en omgeving nog steeds de gevolgen van de tsunami. Ze zijn overal nog steeds bezig met de heropbouw van grotere gebouwen, restaurants en kleine winkeltjes zijn er al terug, aangezien die sneller heropgebouwd zijn dan grotere gebouwen als hotels en zo. Ook op de weg naar Ranong (voor de visa hernieuwing) zie je onderweg op bepaalde plaatsen gewoon heelder lege vlaktes met hier en daar de funderingen voor nieuwe gebouwen... Hier in Phuket zelf doet iedereen zijn best om alles zo snel mogelijk terug te krijgen zoals het was, want het tourisme lijdt er wel onder... vele van mijn vrienden klagen toch regelmatig dat ze weinig werk hebben voor de moment, juist omdat er zo weinig touristen zijn (ze verhuren jetski's en zo op het strand).
Ook hun verhalen zijn soms erg pijnlijk om te horen...

Zo is er Duhan, zijn vriendin uit Zweden is hoogst waarschijnlijk omgekomen in de tsunami. Ze was op dat moment op Koh Phi Phi. Hij heeft sindsdien niet meer van haar gehoord en kan haar ook niet bereiken op haar telefoon. Zij zou hem onmiddellijk gecontacteerd hebben erna moest ze nog in leven zijn, maar helaas...

Een andere vriend van mij, Ti, ging die bewuste dag naar het strand zoals gewoonlijk voor zijn werk. Hij had 70 000 baht op zak (veel geld dus) en aangezien de bank nog gesloten was op dat uur van de dag ging hij eerst naar het strand, in de veronderstelling van later op de dag zijn geld naar de bank te brengen. Door de tsunami is hij al zijn geld kwijtgeraakt! (hij had het in een moneybelt rond zijn nek).

Nog een andere vriend van me, Kjet, vertelde dat toen de tsunami kwam, hij moest naar het nabijgelegen shoppingcentre zwemmen, een raam kapot slaan om zo boven op het dak te kunnen klimmen. Van andere hoorde ik dat ze moesten lopen, letterlijk voor hun leven, of met de brommer zo snel mogelijk weggeraken.
Velen van hen zijn materiele zaken kwijt zoals bijvoorbeeld brommers en jetski's. Ook fysiek zijn er gevolgen zoals littekens op hun benen.

Van twee Australiers die hier enkele weken geleden waren hoorde ik dat zij op dat moment ook in Patong waren op vakantie. Zij gingen een dag of twee na de tsunami naar het strand om de gevolgen te overschouwen, en ze vertelde dat als je naar de ene kant van het strand keek (oost) dan zag je enkel wit zand en leek het alsof er niets gebeurd was. Keek je echter naar de andere kant van het strand (west) dan zag je niets dan afval, stukken van huizen, bomen, etc. omdat dat stuk van het strand nog opgekuist moest worden.

Ook nu nog, afhankelijk van het tij, spoelt er regelmatig rommel en zo aan op het strand. Van stukken glas, grote boomstronken en bouwstenen tot huislijke zaken als borden, plastic zakken en tandenborstels... vaak al gedeeltelijk overgroeid met groene algen..
Als ik vroeg in de ochtend op het strand ben, loop ik vaak een groot stuk van het strand af om de grootste stukken rommel op te ruimen, maar voornamelijk stukken glas, erg gevaarlijk!

Door al dit leed zou je denken dat de mensen hier constant "down" zijn, maar MOESTEN ze dit al zijn, dan tonen ze het in ieder geval niet. Het is moeilijk om te achterhalen hoe ze zich voelen, want echt praten over hun gevoelens doen ze niet echt vaak... als ze het doen, voel je wel hun pijn. Toch zijn ze erg optimistisch, want hoewel ze niet echt veel hebben, zijn de meesten toch gelukkig denk ik. Ook als ze in het water liggen op hun surfplank, wachtend op een grote golf, dan roepen ze vaak als grap "tsunami"!
Dit doet toch vermoeden dat ze al een deel van al dat leed hebben verwerkt, de rest zal de toekomst uitwijzen...